• Wydawnictwo Górnicze Sp. z o. o.
  • ul. Kościuszki 30, 40-048 Katowice
  • tel. 32 428 87 12, 32 428 87 13
  • faks: 32 428 87 00
  • email: wydawnictwo (at) gornicza.com.pl

Wszystkie ceny podane w serwisie zawierają podatek VAT.

KOSZYK
Koszyk jest pusty

Karbo 3 (2006)

Karbo 3 (2006)
Kategorie:CzasopismaKarbo
Cena: 0,00 pln

SPIS TREŚCI


JERZY CETNAR, MARIUSZ KOPEĆ: Otrzymywanie paliw płynnych z węgla w synergii z energią jądrową. (str. 134)


ROBERT PIETRZAK, HELENA WACHOWSKA: Niskotemperaturowe utlenianie węgli kopalnych w świetle badań nad związkami siarki. Cz.II. Badanie struktury węgla. (str. 141)


ANDRZEJ ROZWADOWSKI: Uwagi na temat oznaczenia ciśnienia rozprężania wg PN-73/G – 04522. (str. 148)


JERZY CHOMA, MARTA REPELEWICZ: Termodynamiczna charakterystyka chemicznie modyfikowanych węgli aktywnych. (str. 152)


JAN FIGA, SŁAWOMIR STELMACH, BOGUSŁAW WOLANY: Prognozowanie zawartości chloru w koksie. (str. 159)


MICHAŁ PALICA: Filtrowalność flotokoncentratów węgla kamiennego pochodzących z różnych źródeł. (str. 164)


TOMASZ ZAGÓRSKI: Możliwości zastosowania reburningu do ograniczania emisji tlenków azotu z dużych instalacji spalających węgiel kamienny. (str. 169)


MOHAMED ALWAELI: Gospodarka odpadami przemysłowymi w Województwie Śląskim w latach 2000–2004. (str. 177)

STRESZCZENIA


JERZY CETNAR, MARIUSZ KOPEĆ: Otrzymywanie paliw płynnych z węgla w synergii z energią jądrową.

Gwałtowne wzrosty cen ropy oraz kurczenie się jej zapasów wzmogły zainteresowanie produkcją paliw płynnych z węgla. Podstawowym pytaniem jest to, czy istniejące i dostępne technologie są odpowiednie dla Polski pod względem ekonomicznym i ekologicznym, a także – jak wyglądają perspektywy na przyszłość? Największym wyzwaniem wydaje się być znacząca emisja CO2, niemal dziesięciokrotnie większa niż w trakcie przeróbki ropy naftowej dającej taką samą ilość paliwa. Ekologicznym, jak i ekonomicznym rozwiązaniem tego problemu może być wykorzystanie zewnętrznego źródła ciepła z wysokotemperaturowego reaktora jądrowego HTR, co pozwoli na optymalne wykorzystanie węgla, traktując go wyłącznie jako surowiec do przeróbki, a już nie źródło energii dla całego procesu, przez co wydajność paliwowa może być maksymalna – nawet bliska 100 %, a emisja CO2 w procesie produkcji wyeliminowana.


 

ROBERT PIETRZAK, HELENA WACHOWSKA: Niskotemperaturowe utlenianie węgli kopalnych w świetle badań nad związkami siarki. Cz.II. Badanie struktury węgla.

W części I pracy wykazano, że z wielu stosowanych fizycznych, biologicznych i chemicznych metod odsiarczania węgla, najskuteczniejszą metodą służącą do równoczesnego usuwania zarówno siarki nieorganicznej, jak i organicznej jest metoda jego chemicznego odsiarczania na drodze utleniania. Dzięki tej metodzie, można usunąć prawie całkowicie siarkę pirytową, jak również dość znaczne, zarówno z punktu naukowego jak i przemysłowego, ilości siarki organicznej. Część II stanowi przegląd literatury na temat metod służących do badania struktury węgla zarówno wyjściowego, jak i produktów jego utleniania oraz ugrupowań siarki w nich zawartych. Z pośród wielu stosowanych metod badań szczególną uwagę poświęcono technice temperaturowo programowanej redukcji pod ciśnieniem atmosferycznym (AP-TPR), polegającej na termicznym rozkładzie próbki (metoda degradacyjna) oraz trzem niedestrukcyjnym metodom analizy: rentgenowskiej spektroskopii fotoelektronów (XPS), spektroskopii w podczerwieni z transformatą Fouriera (FTIR) oraz spektroskopii elektronowego rezonansu paramagnetycznego (EPR).


ANDRZEJ ROZWADOWSKI: Uwagi na temat oznaczenia ciśnienia rozprężania wg PN-73/G – 04522.

Przedstawiono krytyczne uwagi dotyczące oznaczenia ciśnienia rozprężania w oparciu o PN-73/G – 04522. Uwagi te dotyczą trzech etapów oznaczenia, tj. przygotowania próbki, przygotowania aparatury oraz wykonania oznaczenia. Przygotowanie próbek nie gwarantuje zapewnienia ich reprezentatywności, sprawia, iż zbyt szerokie spektrum uziarnienia może być źródłem znacznego błędu, a ponadto winno być realizowane na podstawie nieaktualnej już Polskiej Normy. W zakresie przygotowania aparatury do oznaczenia autor wskazał na ewidentny błąd dotyczący wymaganej objętości próbki w tyglu pomiarowym, która jest w praktyce niemożliwa do uzyskania. W przypadku wykonania oznaczenia wątpliwość budzi wymagana szybkość ogrzewania próbki (10 K/min), zbyt długie (5 minutowe) odstępy między kolejnymi odczytami ciśnienia oraz brak ciągłej ewakuacji lotnych produktów pirolizy z przestrzeni między dnem tygla pomiarowego a elementami grzejnymi.


JERZY CHOMA, MARTA REPELEWICZ: Termodynamiczna charakterystyka chemicznie modyfikowanych węgli aktywnych.

Handlowe węgle aktywne WG-12 i WG-15 (GryfSkand, Hajnówka) poddano chemicznej modyfikacji polegającej na działaniu na wyjściowe węgle na gorąco: wodą,1 M roztworem kwasu solnego oraz roztworem kwasu azotowego (V) (1: 1). Jak się spodziewano proces wodnej i kwasowej modyfikacji węgli aktywnych prowadzi do obniżenia w nich zawartości substancji mineralnych (popiołu). Dla badanych węgli aktywnych wyznaczono metodą objętościową niskotemperaturowe (77 K) izotermy adsorpcji azotu w szerokim przedziale ciśnień względnych od 10−6 do ok.1,0. Za pomocą tych izoterm charakteryzowano strukturalne i powierzchniowe właściwości węgli aktywnych. W tym celu wykorzystano metodę BET i αs w kombinacji z nową, zaawansowaną metodą analizy funkcji rozkładu potencjału adsorpcyjnego. Za pomocą tych metod wyznaczono: całkowitą powierzchnię właściwą, objętość mikroporów, całkowitą objętość porów, powierzchnię właściwą mezoporów oraz funkcje rozkładu potencjału adsorpcyjnego, które wskazują na znaczne strukturalne zróżnicowanie modyfikowanych węgli aktywnych. Stwierdzono, że proces wodnej i kwasowej modyfikacji węgli aktywnych może mieć zarówno pozytywny (WG-15) jak i negatywny (WG-12) wpływ na ich właściwości adsorpcyjne.


JAN FIGA, SŁAWOMIR STELMACH, BOGUSŁAW WOLANY: Prognozowanie zawartości chloru w koksie.

Przedstawiono zagadnienie prognozowania zawartości chloru w koksie. Coraz ostrzejsze wymagania w zakresie zawartości chloru w koksie, nawet poniżej 0,05 %, zmuszają do podjęcia działań zmierzających do optymalizacji procesu produkcyjnego koksu opartego na mokrym gaszeniu, dla umożliwienia wytwarzania produktu spełniającego wymagania jakościowe. Mokre gaszenie koksu za pomocą wód o dużych stężeniach chlorków podnosi zawartość chloru w koksie. Woda gaśnicza odparowując z gorącego koksu pozostawia na jego powierzchni i w makroporach część rozpuszczonych w niej związków, w tym m.in. chlorków. Zawartość chloru w koksie poddawanym mokremu gaszeniu można przewidywać wykorzystując przedstawioną w publikacji empiryczną zależność. Mokre gaszenie koksu, przy bardzo wysokich stężeniach chlorków w wodzie gaśniczej, może powodować, że ilość chloru wprowadzanego do koksu z wody gaśniczej może zbliżać się nawet do 50 % jego całkowitej zawartości. Dla spełnienia coraz wyższych wymagań jakościowych, koks kierowany na eksport musi być gaszony wodami o niskiej zawartości chlorków. Wiąże się to z koniecznością optymalizacji gospodarki wodno-ściekowej zakładów koksowniczych stosujących mokre gaszenie.


MICHAŁ PALICA: Filtrowalność flotokoncentratów węgla kamiennego pochodzących z różnych źródeł.

W oparciu o rezultaty własnych badań prowadzonych w latach 1993-2005 przeanalizowano filtrowalność flotokoncentratów węglowych pochodzących z byłych spółek węglowych: Jastrzębskiej, Gliwickiej, Rudzkieji Rybnickiej. Skoncentrowano się na filtracji ciśnieniowej i wirowej, które porównywano z powszechnie stosowaną filtracją próżniową. Wykazano, że intensywne metody mechaniczne pozwalają uzyskać osady pofiltracyjne o znacząco niższej wilgotności niż po filtracji próżniowej, a o filtrowalności flotokoncentratów decyduje w głównej mierze skład ziarnowy. Ostateczna decyzja w wyborze sposobu odwadniania winna wynikać z analizy techniczno-ekonomicznej procesu, uwzględniającej m.in. koszt inwestycyjny, koszty ruchowe i wypadku zastosowania węzła dosuszania koszty związane z wymogami środowiskowymi, np. z emisją pyłu i gazów spalinowych.


TOMASZ ZAGÓRSKI: Możliwości zastosowania reburningu do ograniczania emisji tlenków azotu z dużych instalacji spalających węgiel kamienny.

Przedstawiono technologię reburningu jako bardzo efektywną metodę redukcji tlenków azotu powstających podczas spalania pyłu węglowego w dużych kotłach energetycznych. Efekt redukcji przy zastosowaniu reburningu mieści się w zakresie 50-60 % w stosunku do emisji pierwotnej. Opisano mechanizmy reakcji chemicznych odgrywających główną rolę w tej technologii. Scharakteryzowano poszczególne rodzaje metod reburningu: gazowego, węglowego oraz mieszanego z iniekcją sorbentu. Podano przykłady i efekty zastosowania reburningu w USA i krajach UE. Reburning węglowy charakteryzuje się nieznacznie niższą sprawnością redukcji NOx, natomiast w polskich warunkach rynkowych, jest atrakcyjniejszy ekonomicznie. Przedstawiono uproszczoną analizę ekonomiczną zastosowania reburningu w warunkach polskich na przykładzie modernizacji kotła typu OP-650.


MOHAMED ALWAELI: Gospodarka odpadami przemysłowymi w Województwie Śląskim w latach 2000–2004.

Z danych GUS wynika, że największe ilości odpadów, w stosunku do ilości wytworzonej w Polsce, powstają właśnie na terenie Województwa Śląskiego. O ilości i składzie odpadów przemysłowych można wnioskować już na podstawie profilu danej gałęzi przemysłu lub rodzaju produkcji. Największa ilość odpadów powstaje z wydobycia i uzdatniania kopalin.Przedstawiono źródła powstawania największej oraz najmniejszej ilości odpadów przemysłowych. W ostatnich latach, w porównaniu do ilości odpadów przemysłowych wytworzonych w 1999 roku (49,04 mln Mg), w Województwie Śląskim w 2000 roku, pomimo wzrostu liczby jednostek wytwarzających odpady z 248 w roku 1999 do 260 w roku 2000, ilość odpadów spadła do 46,84 mln Mg. W 2001 powstało 45,87 mln Mg, co stanowi spadek o 2,12 % do poprzedniego roku, w 2002 ilość wytworzonych odpadów wynosiła 42,7156 mln Mg, co stanowi spadek o 7,4 % do roku 2001. W roku 2003 ilość wyprodukowanych odpadów w porównaniu do ubiegłego roku wynosiła 42,4339 mln Mg, co stanowi spadek o 0,7 %. Natomiast ilość wytwarzanych odpadów w 2004 roku była na poziomie 43,4592 mln Mg, co stanowi wzrost o 2,4 % w stosunku do poprzedniego roku, a w porównaniu do roku 1999 stanowi to spadek o 12,84 %. Z przedstawionego w artykule bilansu wynika, że w Województwie Śląskim ilość wykorzystanych odpadów z roku na rok wzrastała.

Wiedziałeś, o tym, że używasz starej wersji przeglądarki Internet Explorer? Zaktualizuj przeglądarkę teraz!