• Wydawnictwo Górnicze Sp. z o. o.
  • ul. Kościuszki 30, 40-048 Katowice
  • tel. 32 428 87 12, 32 428 87 13
  • faks: 32 428 87 00
  • email: wydawnictwo (at) gornicza.com.pl

Wszystkie ceny podane w serwisie zawierają podatek VAT.

KOSZYK
Koszyk jest pusty

Karbo 4 (2007)

Karbo 4 (2007)
Kategorie:CzasopismaKarbo
Cena: 0,00 pln

SPIS TREŚCI


STODOLAK EWA, BŁAŻEWICZ MARTA, RAJZER IZABELLA, CZAJKOWSKA BARBARA: Węglowe kompozyty włókniste – badania biologiczne i mechaniczne (str. 187)


MICHAŁOWSKI JERZY, MIKOCIAK DANUTA, BŁAŻEWICZ STANISŁAW: Mikrostruktura kompozytów węgiel-węgiel otrzymanych metodą P-CVI (str. 191)


MIKOCIAK DANUTA, ŻMUDA WIESŁAW ANDRZEJ:: Otrzymywanie paków mezofazowych na drodze obróbki termicznej (str. 196)


FRĄCZEK ANETA, BOGUŃ MACIEJ, SZPARAGA GRZEGORZ, BŁAŻEWICZ STANISŁAW: Dyspersja nanorurek węglowych w matrycy PAN (str. 201)


ROZHKOVA NATALIA, ROZHKOVA VIKTORIYA, EMEL’YANOVA GALINA, GORLENKO LYUBOV, LUNIN VALERI: Warunki stabilizacji nanoklasterów węglowych w wodzie (str. 207)


WÓJCIK MARIUSZ: Analiza zależności wytrzymałości włókna węglowego od nanostruktury magnetycznej (str. 212)

STRESZCZENIA

 

STODOLAK E., BŁAŻEWICZ M., RAJZER I., CZAJKOWSKA B.: Węglowe kompozyty włókniste – badania biologiczne i mechaniczne.

Słowa kluczowe: włókna węglowe, kompozyty włókniste, nanododatki, bioaktywność

Przedmiotem badań były wytworzone kompozytowe materiały węglowe, charakteryzujące się różną dyspersją włókien. Dodatkowo faza włóknista wprowadzana do matrycy polimerowej była modyfikowana nanocząsteczkami hydroksyapatytu (nHAp) dla poprawy biozgodności materiału. Tworzywa kompozytowe poddano ocenie mechanicznej i biologicznej. Otrzymane rezultaty badań wskazują, że zastosowanie fazy włóknistej, do tej pory stosowanej głównie jako faza modyfikująca biomechanikę układu kompozytowego, może prowadzić również do funkcjonalizacji powierzchni materiałów w celu nadania jej cech przyspieszających regenerację uszkodzonej tkanki.


MICHAŁOWSKI J., MIKOCIAK D., BŁAŻEWICZ S.: Mikrostruktura kompozytów węgiel-węgiel otrzymanych metodą P-CVI.

Słowa kluczowe: kompozyty węgiel-węgiel, metoda P-CVI, tkanina węglowa

Zaprezentowano wyniki przeprowadzonych badań nad kompozytami 2D otrzymanymi z tkaniny węglowej impregnowanej pirolitycznym węglem otrzymanym z fazy gazowej metodą P-CVI (proces pulsacyjnej chemicznej infiltracji z fazy gazowej). Celem pracy było określenie odpowiednich warunków procesu infiltracji do otrzymania materiału kompozytowego o optymalnej gęstości i małej porowatości. Oba te parametry mikrostruktury mają wpływ na właściwości mechaniczne kompozytu. W badaniach wykazano, że w miejscach przeplatania się wiązki włókien elementarnych, z której była zrobiona tkanina, pozostawały duże pustki (otwarte pory) po procesie infiltracji. Proces infiltracji nie był efektywny w przypadku porów o dużych rozmiarach.


MIKOCIAK D., ŻMUDA W.A.: Otrzymywanie paków mezofazowych na drodze obróbki termicznej.

Słowa kluczowe: pak mezofazowy, mezofaza, obróbka termiczna

Przedstawiono rezultaty badań nad termopreparacją oleju antracenowego II (A) oraz lekkiej smoły koksowniczej z chłodnic wstępnych i odsmalaczy (B). Surowce te preparowano termicznie do odpowiedniego stopnia przemiany mezofazowej. Celem termopreparacji było uzyskanie paków do produkcji materiałów kompozytowych C-C. Przedstawiono również procedurę termopreparacji paków do paków mezofazowych. Rezultaty badań wskazują, iż pak A charakteryzuje się lepszymi przemianami mezofazowymi w stosunku do paku B i wydaje się być przydatniejszym surowcem do otrzymywania past na osnowy kompozytów C-C.


FRĄCZEK A., BOGUŃ M., SZPARAGA G., BŁAŻEWICZ S.: Dyspersja nanorurek węglowych w matrycy PAN.

Słowa kluczowe: dyspersja nanorurek węglowych, nanorurki węglowe, włókna kompozytowe

Celem niniejszej pracy było badanie mechanizmu dyspersji/aglomeracji jednościennych nanorurek węglowych (SWNT) w roztworze poliakrylonitrylu jako prekursora włókien PAN. Nanorurki węglowe (CNT) mają tendencję do aglomeracji w różnych rodzajach roztworów z powodu ich dużego rozwinięcia powierzchni. Dyspersja CNT w roztworze PAN zależy do stężenia polimeru, rodzaju nanorurek, czasu oraz stosowanych metod dyspersji itd. W przedstawionej pracy analizowany był problem dyspersji/aglomeracji CNT w dwóch rodzajach roztworów: propanol oraz roztwór PAN w DMF. Nanorurki węglowe wprowadzane były do roztworów, a następnie poddawane procesowi homogenizacji z użyciem mieszadła ultradźwiękowego. Pomiar wielkości cząstek odpowiadający wielkości aglomeratów CNT w alkoholu oraz polimerze, analizowany był stosując urządzenie Zetasizer Nano ZS, Malvern Co. wykorzystujące metodę dynamicznego rozpraszania światła (DLS). Uzyskane wyniki wskazują, iż CNT w roztworze polimeru mają tendencję do wtórnej aglomeracji, podczas gdy w alkoholu w dużym stopniu podatne są na dyspersję. Włókna PAN bez dodatków oraz włókna modyfikowane CNT scharakteryzowane były za pomocą SEM. Efektywność wzmocnienia włókien poliakrylonitrylowych nanorurkami węglowymi, a także ich właściwości mechaniczne analizowane były przed i po optymalizacji procesu dyspersji.


ROZHKOVA N.N., ROZHKOVA V.S., EMEL’YANOVA G.I., GORLENKO L.E., LUNIN V.V.: Warunki stabilizacji nanoklasterów węglowych w wodzie.

Słowa kluczowe: nanowęgiel, shungit, agregacja, stabilizacja

W większości zaawansowanych zastosowań formy węgla o rozmiarach nanometrycznych (fulerenów, nano-diamentów, nano-grafitu i węgli shungitowych) są stosowane jako stabilne roztwory zdyspergowane w wodzie. Rozproszenie cząstek węgla shungitowego (ShC) do podstawowych jednostek strukturalnych jest możliwe w mediach wodnych, które to media umożliwiają otrzymanie stabilnych zawiesin ShC, od stadium początkowego, tj. proszku shungitowego, poprzez stadium obróbki kwasem i ozonowania. Średni rozmiar agregatów ShC zdyspergowanych w wodzie określono za pomocą metody dynamicznego rozproszenia światła oraz na podstawie wyników uzyskanych za pomocą TEM. Badania metodą SAXS zdyspergowanego kondensatu wykazały wzrost intensywności sygnału odpowiadającego rozmiarowi jednostki strukturalnej ~ 0,5 nm. Czynnikami stabilizującymi roztwory nanometrycznych ShC są zarówno jego duże klastery (>100) zawierające polarne i naładowane grupy funkcyjne, jak i jednostki strukturalne w formie „kulistej”, charakteryzujące się strukturą nieplanarną o rozmiarach mniejszych od 1 nm.


WÓJCIK M.: Analiza zależności wytrzymałości włókna węglowego od nanostruktury magnetycznej.

Słowa kluczowe: włókna węglowe, nanocząstki magnetytu, polimery PAN

W artykule podjęto próbę wyjaśnienia wpływu nanododatku magnetytu na wytrzymałość nowego rodzaju włókien węglowych. Zastosowano model wariacyjny dla opisu trajektorii skurczu w trakcie przebiegu pirolizy i powstawania włókna węglowego. Zagadnienie skurczu z punktu widzenia symetrii włókna rozważano jako proces continualny prowadzony po radialnych liniach do wnętrza materiału, co w efekcie ujawni jego skurcz. Rozważano wariację całki z Hamiltonianu będącego prawdopodobieństwem rozkładu energii typu F=E(1-E), zerującym się dla E=0 i Emax=1. Otrzymane nieliniowe równanie różniczkowe szacowano z góry i dołu, a efektywne rozwiązanie można uzyskać za pomocą rachunku numerycznego. W tym przypadku rozważano energię jako sumę energii kinetycznej i potencjalnej typu funkcji liniowej. Dzięki analizie wariacyjnej znaleziono pole prędkości continuum, a ono pozwala w rezultacie oszacować zachowanie linie pola gęstości, co prowadzi do szacowania wytrzymałości włókna Efektem rozważań jest pokazanie możliwości doboru wielkości cząstek nanododatku i ich rozkładu tak, aby nie powodowały zmniejszenia wytrzymałości włókna. Sugeruje to, że proces pirolizy musi być dostosowany do kinetyki krystalizacji i wzrostu nowych nanofaz powstających w wyniku rozkładu magnetytu z jednoczesnym zachowaniem ich dotychczasowej podatności magnetycznej.

Wiedziałeś, o tym, że używasz starej wersji przeglądarki Internet Explorer? Zaktualizuj przeglądarkę teraz!