• Wydawnictwo Górnicze Sp. z o. o.
  • ul. Kościuszki 30, 40-048 Katowice
  • tel. 32 428 87 12, 32 428 87 13
  • faks: 32 428 87 00
  • email: wydawnictwo (at) gornicza.com.pl

Wszystkie ceny podane w serwisie zawierają podatek VAT.

KOSZYK
Koszyk jest pusty

Karbo 2 (2009)

Karbo 2 (2009)
Kategorie:CzasopismaKarbo
Cena: 0,00 pln

SPIS TREŚCI


MIKOCIAK DANUTA, MICHAŁOWSKI JERZY, BŁAŻEWICZ STANISŁAW: Wstępne badania nad wytwarzaniem włókien węglowych z paku mezofazowego z dodatkiem nanorurek węglowych. (str. 74)


PABIN-SZAFKO BARBARA, WIŚNIEWSKA EWA, HUCZKO ANDRZEJ: Nanocząstki węglowe w procesie in situ. (str. 79)


AUGUSTYNIAK-JABŁOKOW MARIA A., YABLOKOV YURII V., SUKHANOV ALEXANDR, KURZEJA LIDIA, TADYSZAK KRZYSZTOF, VORONKOVA VIOLETA K. : Badania EPR kompozytów polipropylenu i polietylenu z szungitem i antracytem. (str. 83)


DOBRZAŃSKI LESZEK A., PAWLYTA MIROSŁAW, KWAŚNY WALDEMAR, JANERKA KRZYSZTOF: Struktura materiałów węglowych stosowanych do nawęglania żeliwa. (str. 91)


KUBICA STEFAN, KURZEJA LIDIA, LEBIEDZIEJEWSKI MIROSŁAW: Badania nad zastosowaniem węgla szungit do otrzymywania betonów o zdolnościach radioekranujących. (str. 99)


BYTNAR KRZYSZTOF, BĘBENEK ZBIGNIEW: Modyfikacja koksownictwa poprzez uproszczenie technologii? (str. 106)


KARCZ ALEKSANDER, SOBOLEWSKI ALEKSANDER: Wykorzystanie gazu koksowniczego do produkcji wodoru, metanolu i eteru dimetylowego. (str. 112)


PALICA MICHAŁ, SALASOWICZ MARIA, SPYRKA WIESŁAW, SZCZEPAŃSKA JOANNA: Zmiana właściwości filtracyjnych kopalnianej zawiesiny zrzutowej po dodaniu flokulantu Magnafloc 919. (str. 121)

STRESZCZENIA


MIKOCIAK D., MICHAŁOWSKI J., BŁAŻEWICZ S.: Wstępne badania nad wytwarzaniem włókien węglowych z paku mezofazowego z dodatkiem nanorurek węglowych. 

Powszechnie stosowanym prekursorem do produkcji włókien węglowych jest poliakrylonitryl (PAN). Na rynku handlowym coraz więcej włókien węglowych jest obecnie wytwarzanych z produktów przeróbki ropy naftowej i węgla kamiennego, są to paki izotropowe i mezofazowe. Te ostatnie pozwalają na wytworzenie włókien węglowych o bardzo dużych wartościach modułu Younga. Praca niniejsza dotyczy możliwości wytwarzania włókien węglowych z prekursora pakowego zawierającego jednościenne nanorurki węglowe. Wykorzystany prekursor to pak mezofazowy typu AR firmy Mitsubishi Gas Chemical Company. Prezentowane są wstępne wyniki badań dotyczące procesów stabilizacji i karbonizacji otrzymanych włókien węglowych i włókien kompozytów, zawierających nanorurki. Przeprowadzono badania właściwości elektrycznych i mechanicznych otrzymanych włókien. Dotychczasowe rezultaty wykazują, że w miarę wzrostu średnicy włókna pakowego spada wytrzymałość, a obecność nanododatku zmienia właściwości elektryczne kompozytowych włókien węglowych w porównaniu do włókien czystych.


PABIN-SZAFKO B., WIŚNIEWSKA E., HUCZKO A.: Nanocząstki węglowe w procesie in situ. 

Nanocząstki węglowe wprowadzone do matrycy polimerowej mają korzystny wpływ na właściwości np. elektryczne, termiczne czy mechaniczne otrzymywanych kompozytów. Tym samym powiększają się możliwości potencjalnego zastosowania takich tworzyw. Znane są różne techniki ich otrzymywania. Alternatywę dla kompozytów jako mieszanin polimeru z nanocząstkami stanowi proces polimeryzacji rodnikowej in situ, zapewniając lepsze rozprowadzenie nanocząstek i związanie z matrycą polimerową. Zbadano wpływ nanocząstek węglowych w różnych postaciach: fullerenów (C60), jednościennych nanorurek węglowych (SWCNT), nanowłókien węglowych (CNF) i nanowłókien węglowo-krzemowych (SiCNF), na polimeryzację rodnikową monomerów winylowych: akrylonitrylu (AN), metakrylanu metylu (MMA) i styrenu (S), w obecności różnych inicjatorów – czyli w różnych środowiskach reakcyjnych. Podstawę metody badania stanowiła analiza przebiegu polimeryzacji w układzie monomer/rozpuszczalnik/azoinicjator, prowadzonej w obecności nanocząstek węglowych, połączona z charakterystyką otrzymanych produktów. Technika polimeryzacji in situ powoduje chemiczne związanie fullerenów i nanorurek węglowych z matrycą polimerową, natomiast nanocząstki węglowe w postaci włókien nie wykazują takiej reaktywności. Przykłady zmian właściwości kompozytów z wbudowanymi chemicznie nanocząstkami węglowymi zilustrowano wynikami badań struktury chemicznej metodą spektroskopii w podczerwieni (IR) i w ultrafiolecie (UV-VIS), właściwości termicznych metodą termicznej analizy różnicowej (DTA) oraz przewodnictwa właściwego produktów polimeryzacji.


AUGUSTYNIAK-JABŁOKOW M. A., YABLOKOV Y.V., SUKHANOV A., KURZEJA L., TADYSZAK K., VORONKOVA V.K.: Badania EPR kompozytów polipropylenu i polietylenu z szungitem i antracytem. 

Wykonano badania EPR kompozytów polipropylenu (PP) i polietylenu (PE) z domieszkami 20, 10 i 2,5 % wag. szungitu-III i antracytu. Stwierdzono, że widma EPR kompozytów PP i PE różnią się w zależności od ilości i rodzaju sproszkowanego węgla. Widać wyraźnie, że, widmo szungitu-III po wprowadzeniu do matrycy polimerowej ulega przeobrażeniu natomiast widmo antracytu praktycznie nie zmienia się. Pozwala to wyciągnąć wniosek, że faza węglowa szungitu oddziałuje z polimerową matrycą PP i PE, natomiast nie stwierdzono takiego oddziaływania w kompozytach PP i PE z antracytem. W kompozytach PP z szungitem obserwuje się pojawienie trzech dodatkowych sygnałów o różnej szerokości połówkowej. W widmie kompozytu PE pojawiają się dwa dodatkowe sygnały jeden szeroki i intensywny, drugi węższy i bardzo słaby. Ponieważ szerokość linii rezonansowych określona jest procesami relaksacyjnymi obecność sygnałów o różnej szerokości wskazuje, że szungit w różny sposób oddziałuje z różnymi elementami strukturalnymi polimeru i jego widmo w kompozycie odzwierciedla molekularną strukturę matrycy polimerowej.


DOBRZAŃSKI L.A., PAWLYTA M., KWAŚNY W., JANERKA K.: Struktura materiałów węglowych stosowanych do nawęglania żeliwa. 

Porównano struktury różnych typów nawęglaczy stosowanych w odlewnictwie. Specjalny nacisk położono na scharakteryzowanie stopnia uporządkowania struktury krystalicznej, na różnych poziomach organizacji badanych materiałów. Do badań struktury zastosowano rentgenowską analizę strukturalną, mikroskopię optyczną i wysokorozdzielczą skaningową mikroskopię elektronową. Wykazano, że dwa typy nawęglaczy (grafit naturalny i antracyt) charakteryzują się gładką i zwartą powierzchnią, podczas gdy dwa pozostałe (grafit syntetyczny i koks naftowy) posiadają porowatą, „wirowo-listkową” teksturę. W nanoskali wszystkie próbki są porowate. Na zdjęciach mikroskopowych grafitu naturalnego, grafitu syntetycznego i koksu naftowego zidentyfikowano cienkie, równolegle ułożone płatki lub listki grafitowe. Analizowane materiały różnią się stopniem uporządkowania struktury krystalicznej. Jednostki strukturalne grafitu naturalnego i grafitu syntetycznego są istotnie większe niż antracytu i koksu naftowego.


KUBICA S., KURZEJA L., LEBIEDZIEJEWSKI M.: Badania nad zastosowaniem węgla szungit do otrzymywania betonów o zdolnościach radioekranujących. 

Przedstawiono wyniki badań dotyczących wpływu dodatku do spoiw mineralnych ilości węgla typu szungit III na właściwości radioekranujące wytworzonego betonu. Ustalono optymalne parametry procesu wytwarzania spoiw mineralnych z dodatkiem szungitu i określono jak wpływa dodatek szungitu na właściwości technologiczne i wytrzymałość betonu po 3 i 28 dniach, a następnie wytworzono beton w warunkach już optymalnych. Węgiel szungit jest unikatowym naturalnym kompozytem, zarówno pod względem składu jak i struktury. Jest to naturalna skała składająca się z pierwiastka C w ilości od 1 do 98 % i z części mineralnej. Cechą charakterystyczną szungitu jest to, że faza węglowa i mineralna powiązane są z sobą w sposób uniemożliwiający ich rozdzielenie. Szungit jest kombinacją niekrystalicznej fazy węglowej i fazy mineralnej (głównie kwarcu). Obie fazy są homogenicznie zdyspergowane w skali nano, dlatego każda cząstka szungitu zawiera obie fazy. Szungit posiada szereg niezwykłych właściwości fizyko-chemicznych i technologicznych, m.in. ze wzrostem zawartości matrycy węglowej w szungicie wykazuje on właściwości przewodzące i radioekranujące. W niniejszej pracy do wytwarzania spoiw mineralnych i betonów zastosowano sproszkowany szungit III pochodzący ze złoża Zażgozino w Kareli. Stwierdzono, że węgiel ten wykazuje doskonałe właściwości pucolanowe i może być z powodzeniem stosowany do wytwarzania tworzyw mineralnych, cechujących się podwyższoną odpornością na działanie agresywnych czynników środowiskowych, a tłumienność płyt cementowych rośnie wraz ze wzrostem procentowej zawartości szungitu.


BYTNAR K., BĘBENEK Z.: Modyfikacja koksownictwa poprzez uproszczenie technologii? 

Rozwój koksownictwa jest aktualnie ściśle związany z rozwojem hutnictwa żelaza. Głównym odbiorcą koksu są wielkie piece. Do problemów przemysłu koksowniczego należy zaliczyć wzrost wymagań odnośnie jakości produkowanego koksu oraz wąska baza surowcowa. W efekcie pojawiła się konieczność rozszerzenia bazy węgli o węgle o słabych właściwościach koksotwórczych. Wzrosły również wymagania w zakresie ochrony środowiska. Wymusiło to konieczność poszukiwania nowych rozwiązań technologicznych. W artykule przedstawiono rozwój klasycznej technologii koksowania na świecie. Zaprezentowano nowe rozwiązania technologiczne w zakresie budowy pieców koksowniczych. Dokonano oceny możliwości ich wdrożenia w przyszłości.


 

KARCZ A., SOBOLEWSKI A.: Wykorzystanie gazu koksowniczego do produkcji wodoru, metanolu i eteru dimetylowego. 

Przedstawiono wariantowe kierunki zagospodarowania nadmiarowego gazu koksowniczego. Omówiono bilans produkcji i użytkowania gazu koksowniczego (COG) w Polsce. Zaprezentowano koncepcję koksowni dwuproduktowej wytwarzającej koks i wodór poprzez termiczną konwersję węglowodorów zawartych w surowym COG. Wskazano proces otrzymywania metanolu jako atrakcyjną i dostępną komercyjnie technologię zagospodarowania nadmiarowego COG. Zasygnalizowano metodę bezpośredniej syntezy DME (eteru dimetylowego) jako perspektywiczną alternatywę dla przerobu COG.


PALICA M., SALASOWICZ M., SPYRKA W., SZCZEPAŃSKA J.: Zmiana właściwości filtracyjnych kopalnianej zawiesiny zrzutowej po dodaniu flokulantu Magnafloc 919. 

W praktyce odwadniania zawiesin na drodze filtracji czy dekantacji wirowej przy użyciu wirówek BIRD’a na przebieg procesu mają wpływ właściwości filtracyjne zawiesin, co oznacza, że każda zawiesina winna być potraktowana indywidualnie. Dotyczy to także zawiesin zrzutowych, do których dodaje się flokulant. W pracy omówiono wpływ dodatku flokulantu Magnafloc 919 na porowatość, współczynniki ściśliwości, opór i podatność porowatości na ciśnienie, a przede wszystkim na stałe równania filtracji w zakresie 10-80 g suchego flokulantu/1 Mg suchego osadu po filtracji ciśnieniowej. Określono tez wpływ dodatku flokulantu na wilgotność osadu, właściwości sedymentacyjne i skład ziarnowy wykazując, że dodatek 30 gsuchego flokulantu/1 Mg suchego osadu jest właściwy.


Wiedziałeś, o tym, że używasz starej wersji przeglądarki Internet Explorer? Zaktualizuj przeglądarkę teraz!